Mijn missie is de wereld een stukje mooier maken. Inmiddels is dit echt een containerbegrip, want je leest en hoort dit overal. Ieder mens en elk bedrijf wil zich inzetten voor het behoud van de aarde. Hoe dan ook is het fantastisch dat “wij allemaal” deze missie hebben. Meer dan ooit zijn we ons bewust van wat we de wereld aandoen. We putten de planeet uit en warmen deze op. We moeten nu het tij keren. De toekomst van de mensheid en van al het leven op aarde is nu van ons afhankelijk.

Maar wat betekent dit nu eigenlijk voor mij? Ik denk dat het zaadje al een aantal jaar geleden is geplant. Ik zag een afbeelding van een schildpad die verstrikt was geraakt in en vergroeid met zo’n plastic geval voor een sixpack blikjes. Ooit verstrikt geraakt om zijn middel, terwijl zijn lijfje doorgroeide. Kun je je voorstellen hoeveel pijn dat beestje heeft en heeft gehad?

Het is een beeld dat nooit meer van mijn netvlies is geraakt en in een kamertje in mijn brein is gaan sudderen. Een schildpad met een wespentaille.

In de loop der jaren zijn daar meer beelden bijgekomen. Een olifantenmoeder met haar jong, die met vuur het bos uit werd gejaagd omdat dat gekapt moet worden. Voor sojabonen of palmolie. Of een oerang oetan die zich vastklampt aan de allerlaatste boom terwijl hij door de houtkappers uit de boom wordt gerukt, omdat ook deze gekapt moet worden voor de soja- of palmindustrie. Voor de Nutella, pindakaas, ijs en waar het tegenwoordig nog meer in zit. Arme, arme dieren. Die angst. Verjaagd. Hun leefgebied verwoest. Als er situaties zijn die op mijn netwerk blijven plakken, dan zijn dit ze wel. Ik krijg tranen in mijn ogen en kippenvel op mijn armen.

Want wie denken we wel niet dat we zijn? De mens heeft zich een macht over de natuur toegeëigend die tot zo’n honderd jaar geleden ondenkbaar was.

Dit nestelde zich in mijn kamertje, tot het moment kwam dat ik hier iets mee wilde doen. De wereld een stukje mooier maken.

Want wie denk ik wel niet dat ik ben?

Ook ik draag ongetwijfeld bij aan de uitputting of opwarming van de aarde. Ik rijd nog steeds een benzine-auto. En hoewel ik mijn consumptie van dierlijke producten sterk aan het minderen ben, is het soms nog best een struggle om het een en ander te laten staan of een goed (plantaardig) alternatief te vinden. Ik probeer een zo duurzaam mogelijke keuze te maken en kies voor biologisch en van dichtbij. Niet alles wat je van ver haalt is lekker(der).

Mijn lifestyle is vergroend. Over alles wat ik doe of niet doe, wat ik koop en niet koop, gaat een vleugje groen. Die Nutella, die laat ik tegenwoordig staan. De potjes zijn trouwens super handig en heb ik bewaard en gebruik ik nu voor smoothies. Ik ga met mijn eigen tasjes en netjes boodschappen doen. Ik gebruik zo een stuk minder plastic. And so on…

Ook ging ik vrijwilligerswerk doen bij een stichting die zich onder andere inzet tegen de plastic soup door het organiseren van een beach cleanup tour langs de hele Noordzeekust. En inmiddels ben ik -als zzp’er- de trotse regio-teamleider van de hele Waddeneilanden groep en verantwoordelijk voor alle beach cleanups op deze prachtige eilanden.

Op deze manier hoop ik mijn impact op het milieu zo klein mogelijk te laten zijn. Aan de andere kant hoop ik impact te hebben op de plastic soup. En wanneer ik later, als ik groot ben, terugkijk, hoop ik ook daadwerkelijk een verschil te hebben gemaakt. Mijn ontdekkingen en ervaringen wil ik graag delen en ik wil bewustwording creëren en anderen inspireren om ook bewustere keuzes te maken. Meer stil te staan bij wat je doet of niet doet, wat je koopt of niet koopt. Of wat je al hebt! Want kijk thuis eens om je heen. In je kasten, in je lades… Zonder activistisch te zijn, gewoon down to earth, zonder afritsbroek. Hoewel het soms best een struggle is, want ik wil graag alles goed doen. Maar dat kan niet. Ik doe gewoon wat ik kan om mijn steentje bij te dragen. En als we dat nu samen doen…

Een druppel op de gloeiende plaat, zullen veel mensen zeggen, maar laat mij die druppel zijn. Alle druppels helpen.

Want… Een beter milieu begint bij jezelf. Ook weer zo’n containerbegrip…